"Itsasora bueltan"
Leire Lekuona Elizondo idazle bermeotarrak bere ‘Xixili. Hegatsa galdu nuenekoa’ ipuin liburua oparitu digu Hitzan plazaratzeko. Kapituluka eta barikuro, gure orrialdeetan irakurriko duzue. Gozatu!
Arranoak hegaz egitean sentitzen duenaren antzera, horrela ere izan zen nire bataioa. Munduak buelta eman zuen une hartan niretzat: hotzak beroari eman zion paso; lehortasunak hezetasunari, eta astuntasunik gabe sentitu zuen gorputza.
Haragiak min egiten zidan. Erditzean izandako oinazeak sentitu nituen hankartean, gero belaunetan, eta azkenik oinetan. Haragiak bat egin zuen gerritik behera eta hankak ezkataz ederturiko hegats bihurtu zitzaizkidan. Itsas korronteek eta olatu zakarrek eramaten ninduten, nirekin dantzatu nahiko balute bezala, eta ito beharrean nintzenean, orduan berreskuratu nuen nire izatea eta nire hilezkortasuna.
Begiak ireki nituenerako, lamina nintzen berriro. Noizbait gizakia izan banintz, ez zen nire gorputzean inongo arrastorik agertzen. Leviatanek egindako zauria besterik ez zen nabaria, betiko izango nuen oroigarria. Azala eta ile-xerloak gogortu zitzaizkidan. Ilargiaren distira nuen berriro hegatsean, baina denboraren pisua sentitu nuen nire baitan, lehen ez bezala. Denboraren mende bizi izan nintzen gizakien artean, eta horrek nigan eragina izan zuela konturatu nintzen. Liraina izaten jarraitzen banuen ere, mugimendu geldoagoak nituen, eta ilea ere zuriagoa ikusten nuen ia argirik gabeko urdintasun hartan. Gerria zabalagoa sentitzen nuen.
Baina etxean nengoen berriro, eta kezka bakarra zu aurkitzea nuen. Aspaldi sare artean aurkitutako ilargi-arrainak eraman ninduen galernaren erdigunera. Aurkitutakoak zeharo lur jota utzi ninduen, guztiz deuseztatuak ziren ontzien arrastoak besterik ez baitzegoen. Heriotzak bere drama antzeztu zuen: han-hemenka ohol-zatiak ageri ziren, eta gizon gazteen gorpuak hondorantz heriotzaren atzaparretan jausten. Beldur izan nintzen, ez ote nintzen beranduegi helduko zuretzat, ez ote zintudan betiko galduko. Galdua nuen zurekin eraikitako lur gaineko bizitza, baina ez zintudan nire etxeko uretan hiltzen utziko.
Zuk ere argi izan zenuen bizitzari helduko zeniola. Ontzi zati baten gainean iraun zenuen nik ikusi zintudan arte. Jakin izan nuen ur azpitik ikusten nuen hori zu zinela. Itsasoaren indarra gehiegizkoa izan zitzaizun, eta ahulegia zinen. Euskarritik irristatu eta azken agurra eman zenion bizitzari, betiko bakearen bila.
Hegatsa astindu nuen eta hartu zintudan besoetan. Begiak itxita, bizitza joan zitzaizula ematen zuen, baina bihotzeko taupadek kontrakoa zioten, ahul bazenituen ere. Olatuak saihestuz, ur-azalera atera eta Izarora eraman zintudan. Harkaitzen artean topatu nuen babesgune bat, eta han gorde ginen biok ekaitzetik. Nire ezpainak zureak musukatu zituzten, eta oraindik gorderik nuen nire azken arnasa eman nizun, zuk irentsitako urak xurgatzen nituen bitartean. Horrek salbatu zintuen momentuz, konorte gabe bazinen ere.
Nire marinel galant hori! Malkoak isuri nituen zure gainean gau hartan. Bizirik zinen, eta hurrengo egunean etorriko ziren zure bila. Baina ni ez ninduzun izango zure alboan gau goibelak alaitzeko, ez eta belartzan jolasteko ere. Eta nik ez zintudan gehiagotan lo ikusiko, zenbat maite zintudan belarrira esaten nizun bitartean. Ez zen surik egongo hurrengo gau hotz eta bakartietan.
Eguzkiaren lehen margoekin itzartu zinen Izaroko txoko hartan, itsas belarren artean, kaioen txio zaratatsuen azpian, nire aginduz. Bizirik zirauen norbait topatzeko asmoz, bart itsasora irten ez zen ontzi bakarrak zuregana jo zuen kaioak hain aztoratuta ikustean. Asko poztu nintzen zu ontzian sartu eta herrira eraman zintuztenean, han egon bainintzen ni, amaieraren testigu. Zugandik hurbil, eta aldi berean, hain urruti.
Goiz hartan, itsasoa bare zegoen. Lasaitasuna zen nagusi munduko zati txiki hartan. Eta nik zabal-zabalik nituen betiko izango zen nire etxeko ateak.
