"Amodiozko kantua"
Leire Lekuona Elizondo idazle bermeotarrak bere ‘Xixili. Hegatsa galdu nuenekoa’ ipuin liburua oparitu digu Hitzan plazaratzeko. Kapituluka eta barikuro, gure orrialdeetan irakurriko duzue. Gozatu!
Ez nuen negar gehiagorik egin egun zoriontsu hura arte, eta, orduan, poztasun-malkoa izan zen. Zure etorrerak eta nire oroimen galduaren itzulerak bat egin zuten ilargipean egun hartan, eta pentsatu nuen agian ekaitzek bazutela bizitzan zeregin bat, alegia, eguzkiaren etorrerari bidea ematea. Zu nigana etorri zinen moduan.
Nestorrenaz geroztik, egunak pasa nituen etxean, bularrean tristurak eragindako pisua jasanez. Ohitura zenez, hilerrian bildu ginen, bele beltzak gertu, azken agurra ematera aitatzat izan nuen marinelari. Oraindik usaina zerion pipa esku artean jarri nion kutxa estali eta lurperatu aurretik.
Nestorren senide asko etorri ziren etxera. Ni ez nintzela alaba entzun behar izan nuen, agian etxe hartatik alde egin beharko nukeela, eta halakoak esanez. Zein arraroak gizakien komeriak. Beldurra zidaten batzuek, oraindik nire agerpen misteriotsuaren oihartzunak zirauen eta. Ez nituen haien hitzak gustuko, ez eta haien begiradak ere. Isabelek kafea jartzen zien, baina nik jada ez nuen etxe hartan egon nahi.
Logelan lasai eta biluzik jartzen nintzen, ilea solte. Ez nuen nahi gorputza korapilatzen ninduen jantzirik, ez zapatarik, ez komeriarik, ez gizakirik, ez ezer. Bakartasunak eraginda, mundua geroz eta arraroagoa sentitzen nuen, eta instintuak esaten zidana besterik ez nuen egin nahi. Aske nahi nuen gorputza, eta argiak eulia erakartzen duen moduan, arratsaldeko azken orduetan kostaleko amildegietatik paseatzen nintzen, itsasoa ikustera, soka ikusezin batek tira egingo balit bezala. Nire lagun bakar bihurtu zen agian, hutsik sentitzen bainintzen.
Neurtu ezineko denbora pasatu nuen horrela, galduta. Baina egun hartan, hil zorian aurkitu ninduten harkaitzetatik gertu, ontziak porturatzen ikusi nituen. Pozik eta urduri, egindako bidetik herrira bueltatzear nintzelarik, ilargi-arrain bat ikusi nuen arrantzaleen sare berde batean korapilatua, azken arnasatik oso hurbil, eta, pentsatu gabe, laguntzera joan nintzaion. Gorputzean benetan ilargia zeramala zirudien, hain zen ederra. Zapatak hondarrean utziaz, itsasora hurbildu eta ordura arte sentitu ez nuen barne-indar batek lagundurik, sarea hautsi nuen, hankak eta eskuak lehen aldiz ur gazian bustitzen nituen artean.
Dardara sentitu nuen behatz-puntetatik bururaino. Bat nintzela itsasoarekin sentitu nuen, bat olatuekin eta bertan bizitzen ziren izakiekin. Ilargi-arraina partitzen ikusi nuen, ahul baina bizirik oraindik. Marea jaisten zihoan, eta nik ere partitu nahi izan nuen, eta salbatutako arraintxoarekin batera bere erreinu urdin zabal hartan jolastu.
Arropak alde batera utziaz, larrugorritan sartu nintzen gerriraino. Hotza sentitu nuen arren, laster epeldu zitzaizkidan oinak, izterrak eta alu partea. Arraintxoak hurbildu zitzaizkidan, eta eguzkiak agur esan zuen bere azken izpien isla utziaz. Eta iluntasuna nagusitzen zen bitartean, nire baitan argiak jo zuen biziki, orduan jakin bainuen nor izan nintzen: Xixili, lamina bat kantari ibilitakoa arrantzale kementsuen itsasontzien artean. Baleak, izurdeak eta itsas otsoa izan nituela lagun. Eta orain, hegatsik gabe eta gizakien mundu honetan bizi nintzela, denboraren mende eta maitemindua. Ortzadarra bailitzan, kolore guztietako margoak dantzari nituen nire baitan, eta irribarre egin nuen, galdutako oroitzapena berreskuratua bainuen.
Gaua heltzear zegoen, eta nik ez nekien zer egin. Itsasoan murgiltzen banintzen, lamina izango nintzen berriro. Nire izterretatik eskua igaro nuen, eta ezkata gogortuak ukitu nituen. Urpeko izaki bihurturik, Gorriren bila joango nintzatekeen. Kantuz beteko nuke haizea eta nigana erakarriko nuke, ontzitik salto eta itoko zen arte.
Ez, ezin nuen horrelakorik egin. Inoiz ez nuke nire maitea hilaraziko. Gogaituta, harkaitzen gainean jesarri eta antzinako oihartzunetatik ateratako kantak abesten hasi nintzen, ilea atzamarrez orrazten nuen artean. Hain nengoen gustura eta nire pentsamenduekin bat, non ez bainintzen konturatu norbaitek zelatatzen ninduela. Atzerantz begiratu nuen, eta zu topatu zintudan, nigana zentozela, kantuak erakarrita. Bai, heldu berria zen zure itsasontzia, eta nire bila izan zinen herrian, Isabelek itsasertzetik paseatzen joaten nintzela esan zizun arte. Arropak eranzten ikusi ninduzun, eta, nire gorputz biluziari begira, zain egon zinen, kantuak nigana erakarri zintuen arte. Kantua eten nuen, baina ez zen gu bion arteko lotura ebaki.
Lotsarik gabe hurbildu nintzaizun, eta zure begietan topatu nuen nireetan ere piztu zen desioa. Hondarraren malgutasunaren gainean etzan ginen biok, eta zure musu beroek hanka arteko berotasuna handitu zuten, biok bat egin genuen arte. Animaliatxoen antzera, elkar dastatu genuen lehenengo aldiz, maitasunaren zorabioan galduta.
Goitik begira, ilargia eta izarrak izan ziren gau hartako suaren testigu bakarrak.
